นี่ก็ถือว่าเป็นปีการศึกษาที่ 3 ตั้งแต่เริ่มชีวิตการเป็น "ครู"

ไวค่อดๆ เลย รู้สึกเหมือนเรื่องนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเมื่อวานเอง!!!

ปีการศึกษาแรก 2550 เข้ามาทำงานวันที่ 1 สิงหาคม สอนไปครึ่งเทอม พอเริ่มเทอม 2 ก็ได้ไปประจำชั้น ม.1/2 ทั้งที่ไม่ได้สอนห้องนี้หรอก แต่ก็ได้เข้าไปคาบรักการอ่านบ้าง อะไรบ้าง...

ปีการศึกษาที่สอง 2551 ประจำชั้น ม.1/6 สอนไป 1 เทอม ต้องเปลี่ยนไปสอน ม.5 เพราะมีครูผู้ใหญ่ลาออกไป ได้สอนเรื่องที่ถนัดแล้ว...ชอบๆ แต่ก็ต้องห่างจากเด็กที่ปรึกษา เพราะจะไม่ได้สอนเลย!!!

ปีการศึกษาปัจจุบัน 2552 ประจำชั้น ม.5/8 (508)

เปิดเทอมวันแรกตรงกับวันอังคาร เช้า...ลงมาดูแถว ก็ไม่รู้อีกใครเป็นใคร งง ไปหมด วันนี้ก็ไม่มีสอนด้วย ก็ต้องรอวันถัดไป...จนวันถัดมาวันพุธ ก็ได้เข้าไปสอนครั้งแรก เตรียมใจไว้แล้วล่ะ ว่าห้องนี้จะต้องร้ายกาจแน่ๆ พอมาเจอจริงๆ ก็เกือบๆ จะเป็นอย่างที่คิด 555+

แต่วันแรกยังไม่ค่อยจะแผงฤทธิ์เท่าไหร่...หลังจากนั้นก็มีบ้างอะไรบ้าง...แต่ก็พอสู้รบกันไปไหว อารมณ์เดือดบ้างบางครั้ง...แต่ก็จบลงด้วยดี

อาจจะมีบางครั้งที่เหนื่อย ที่ท้อบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่เลย เพราะว่ามันจะต้องจบลงด้วยดี จบยังไงหรอ...ให้ทาย??? 555+

ทุกๆ ครั้งเวลาที่ครูดึงหน้า ไม่พอใจ ก็ลูกๆ เนี่ยแหละ...กวนไปกวนมาจนครูยิ้มออก พูดจริงๆ นะ ทุกๆ ครั้งก็เลยจบลงด้วยรอยยิ่มอ่ะ ^__________^

...จากวันที่ 12 พฤษภาคม 2552 จนถึงวันนี้...

ครูรู้สึกและสัมผัสได้ คนอื่นอาจจะว่าๆ 508 บางอย่างครูก็เห็นด้วยนะ แต่สำหรับครู ครูให้อภัยได้ และครูก็รู้สึกว่าลูกชายน่ารักกับครูเสมอๆ แม้ว่าบางคำพูด บางการกระทำ ที่ลูกทำออกมา...ครูเข้าใจว่าเรายังเด็ก บางอย่างพูด บางอย่างทำ ลูกไม่ค่อยจะได้คิด แต่ไม่เป็นไร เราก็อบรมกันไป แต่เราจะเอาความเด็กมาอ้างตลอดไม่ได้ รอจนโต...ก็ไม่ไหว...เพราะบางครั้งมันอาจจะสายเกินไป แล้วแก้ไขอะไรไม่ได้!!!

ไม่รู้สิ...ครูว่าจากวันแรกจนถึงวันนี้ ลูกชายครูเปลี่ยนไปนะ ดูพูดจารู้เรื่องมากขึ้น ความก้าวร้าวลดลง ดูจากการเข้าแถวตอนเช้า ดูจากการเข้าห้องเรียน ดูหลายๆ เรื่อง ครูอยู่กับพวกลูกๆ ครูก็รู้สึกได้อะ ว่าเปลี่ยนยังไงบ้าง...

ปีนี้เป็นปีการศึกษาแรกที่ได้ประจำชั้น และสอนแบบเต็มตัว แถมสอนทั้งสองรายวิชาด้วย เจอกันทุกวัน อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน ทำหลายสิ่งหลายอย่างด้วยกัน มันก็ไม่แปลกที่จะผูกพันธ์และรักมากมาย

ทุกเช้าวัน จ-ศ ให้ง่วงแค่ไหน ไม่สบายยังไง ก็แบบต้องตื่นอ่ะ อยากเจอหน้าลูกตอนเช้าเข้าแถว...เหมือนเวอร์ป่ะ แต่มันเรื่องจริง!!! 555+

ครูจำได้วันไหว้ครูอะ ที่ทำพิธีที่ห้อง 743 เละสุดๆ 555+ พวกลูกๆ ยังแบบไม่แคร์สื่อ แคร์โลกไง ไม่เห็นความสำคัญ อีกอย่าง...คงยังไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องแบบนี้

แต่ดูวันที่ 21 มกราคม 2553 ดิ ... คนละเรื่องเลย ลูกคิดได้เอง ว่าลูกจะทำอะไร นี่แหละ...เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่า ลูกชายครูโตขึ้นอีก 1 ปีแล้ว

ครูดีใจมากๆ พวงมาลัยที่ครูได้มาวันนั้น พร้อมกับความตั้งใจที่ลูกๆ ทำให้บอกได้คำเดียวว่า ซึ้งค่อดๆ

น้ำตาครูที่มันไหล เพราะ คอนแทคมันเคืองตา... T T หลอกๆ มันตื้นตันอ่ะ ที่ว่าพวกลูกๆ ให้ครูนั่งบนเก้าอี้ ละลูกๆ ก็ให้ลูกทีเป็นตัวแทน เป็นพี่ใหญ่ กล่าวคำขอโทษและสัญญา ครูไม่รู้หรอกว่าพวกเราจะทำได้ดีแค่ไหน แต่สิ่งที่พวกเราคิดและทำในวันนั้น ถ้าครูคนไหนได้ก็คงต้องรู้สึกอย่างครู โดยเฉพาะลูกๆ ที่ซนๆ แต่ทำเรื่องแบบนี้เป็นด้วย ตื่นตันมากง่ะ

เซอร์ไพร์สเรื่องนี้ที่สุดเลย!!!

แล้วก็เค้กก้อนหย่ายสุดๆ ในชีวิตโลกสำหรับครู ทั้งๆ ที่ครูก็เหมือนจะรู้นะ แต่ก็อดใจเต้นไม่ได้ มันไม่ได้คิดว่าจะหย่ายแบบเน้อ่ะ มือสั่นเลย...ถ่ายรูปไม่เป็นเลย 555+ ไอโฟนจะตกไปทับเค้กเอา!!!

ละเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ที่ทุกคนร้องให้ และเพลง HBD เวอร์ชั่นกุ๊กกิ๊ก ที่แบงค์กะตั้วไปโหลดมา ตอนครูสอน(จะโหลดเวลาอื่นก็ไม่ได้นะ) 555+ โดนครูว่า...เล่นอะไรใต้โต๊ะ

ขอบคุณลูกชายทุกๆ คน...สำหรับเซอไพร์สครั้งที่ดีที่สุดอีก 1 ครั้งในชีวิตครูเลย!!!

และก็ขอบคุณเต้ย ที่ทำให้ครูคิดได้ว่า การตี ไม่ได้ช่วยอะไรเลย สำหรับห้องเรานะ 555+ อีกอย่าง...ครูอยากบอกว่า ครูตีพวกเราไม่ลงหรอก ครูรู้แล้วล่ะว่าทำไมพ่อแม่ถึงไม่อยากตีลูก ครูเข้าใจเลยอะ!!! แต่ขอให้รู้ไว้นะ

ครูบาอาจารย์ทุกคน ตีลูกศิษย์ด้วยความรักและความหวังดีอย่างแท้จริง และลูกศิษย์ทุกคน...ก็จะต้องรับรู้ได้ อาจจะมีบางคนที่ไม่เข้าใจในวันนี้ แต่ในวันข้างหน้า...นักเรียนจะเข้าใจ และจะรู้สึกขอบคุณคุณครูอย่างแน่นอน กว่าจะเข้าใจอาจจะต้องใช้เวลาเป็น 10 ปี แต่ครูรอได้...

ขอบคุณลูกชายทุกคนที่ทำให้ครูเป็นคนใจเย็นขึ้น ถ้าสังเกตดีๆ เด๋วนี้ครูไม่ค่อยโวยวายเหมือนแรกๆ แล้วนะ โวยวายไปก็เหมือนเดิม หลอกๆ ไม่หรอก...พูดดีๆ ดีกว่า เนอะ???

ขอบคุณลูกชายทุกคนที่คอยพยายามเชื่อฟัง บางอย่างรับปากแล้วทำได้ บางอย่างรับปากก็ทำไม่ได้

แต่จำไว้นะ...ต้องพยายาม "ทำให้ได้" เพราะสิ่งที่ครูสอน มันไม่เคยมีเรื่องไหนที่จะทำร้ายพวกลูกชาย ครูบอกให้ทำแต่เรื่องดีๆ ครูคอยบอกเสมอว่า นร. ได้ดี ครูไม่ได้รางวัลครูดีเด่น แต่รางวัลมันจะตกที่ตัวลูกชายเอง

อยากให้ลูกมีความอดทนกับทุกๆ เรื่อง จำไว้นะ "ความทุกข์ที่ทานทน จะเปลี่ยนคนให้ทนทาน"

อยากให้ลูกชายเป็นเด็กดี ม.6 ปีสุดท้ายแล้ว...ต้องตั้งใจเรียน ดูแลตัวเองดีๆ ให้เรียนให้จบให้ได้ และก็เข้ามหาลัยดีๆ เป็นคนดีของพ่อแม่ ครอบครัว ครูอาจารย์ และสังคม

คิดดี ทำดี ก็พอ!!!

ขอบคุณปีการศึกษานี้...ที่กำลังจะจบลงวันที่ 19 กุมภา...คาบสุดท้ายของปีการศึกษานี้ ครูสอนห้อง 508 พอดี เป๊ะ!!!

ขอบคุณเวลาแล้ว 295 วัน ที่ทำให้มีครอบครัวเล็กๆ 508 ที่อบอุ่น

แม้ว่าจะขึ้นไป ม.6 แม้ว่าจะไม่เจอครูที่ รร. วัดสุทธิวรารามแล้ว แต่ครูก็ยังคงเป็นครูที่ปรึกษา ดูแลพวกเราอยู่ตลอดไป...และตลอดกาล!!!

--------------------------------------------------

ไกลสุดฟ้า ก็ไม่สามารถกั้นเรา แค่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ
แต่การได้รักเธอ นั่นคือของสำคัญกว่า และมันมีค่ามากเกินกว่าสิ่งไหนไหน

ฉันขอสัญญา จะจำทุกเรื่องราว ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ

ปลายขอบฟ้า กับระเบียงที่เราเคย นั่งมองท้องฟ้าด้วยกัน
ต้นไม้ต้นนั้น จะดูแลรักษามัน แทนความคิดถึง เมื่อเธอไม่อยู่ตรงนี้

ฉันขอสัญญา จะจำทุกเรื่องราว ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป จะจำเธอไว้ และรักเธอไปอย่างนี้

โปรดจงมั่นใจ ฉันขอสัญญาจะจำทุกเรื่องราว ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ
"จะได้ไม่ลืมกัน"